Roswitha

Assistente Consultatiebureau

Mijn werk als assistente op het consultatiebureau bevalt me reuzegoed. Als kind wilde ik kraamverzorgster worden en aan de start van mensenlevens staan. Ik werd ziekenverzorgster, en na tien jaar fysiek zwaar werk begon ik als doktersassistente van de schoolarts en daarna als receptioniste bij de GGD. Ik had nooit durven dromen dat ik nu, aan het einde van mijn carrière, alsnog met kinderen zou gaan werken.

Toen ik werd gevraagd voor het consultatiebureau, voelde dat als een compliment. Toch twijfelde ik even. Het computerwerk dat erbij komt kijken vond ik maar spannend. Nu lach ik daarom, want het gaat me prima af en zo niet, dan krijg ik hulp van mijn collega’s.

Mijn werkweek is lekker afwisselend. Ik werk op twee verschillende consultatiebureaus en ga ook regelmatig mee vaccineren, bijvoorbeeld tijdens Rijksvaccinatieprogramma’s. Even de auto in, spullen klaarzetten en samen meters maken.

Elke dag plezier met de kleintjes

Op het consultatiebureau begin ik mijn dag met alles klaarzetten. Ik maak de boxen schoon, leg de meetlat klaar en zet alle kussentjes recht. Iedereen weet dat een gesloten box door mij is schoongemaakt en klaar is voor gebruik. Zo houden we het samen overzichtelijk. Zodra de deuren open zijn, vang ik ouders op en kijk ik hoe het met hun kindje gaat. Ik meet en weeg ze en plan nieuwe afspraken. Tussendoor help ik collega’s en spring ik bij waar nodig.

Kinderen geruststellen is heel belangrijk in dit werk. Soms moet je creatief zijn en die momenten vind ik het allermooist. Ik moet daarbij meteen denken aan sommige peuters die niet op de weegschaal willen. Armen over elkaar, boze gezichtjes. Van dat soort situaties maak ik een spelletje. Kun jij op één been staan? Ik wel! Jij kunt vast ook op de weegschaal staan? En hop; de meeste peuters weten niet hoe snel ze erop willen.

Samen helpen waar het druk is

We hebben een hecht team op het consultatiebureau. Iedereen helpt elkaar, bijvoorbeeld op het moment dat een moeder met een drieling binnenkomt. Mijn collega en ik ontfermen ons beide over een kindje en de moeder blijft bij de derde. Kleren uit, kleren aan. Die momenten zijn druk en vergen een hoop organisatie, maar samen krijgen we het voor elkaar. Ik rijd dan met een dikke glimlach op mijn gezicht naar huis!

Bij de GGD kan ik mezelf zijn. Ik ken heel veel collega’s en dat maakt samenwerken makkelijk en gezellig. En als ik iemand niet ken, dan stap ik vrolijk op de nieuwe collega af. Dat klinkt misschien simpel, maar voor mij maakt het echt verschil. Daarnaast blijf ik genieten van de kinderen en het contact met de ouders. Hun eerlijkheid en vrolijkheid geven mij energie. Ja, werken met deze kleintjes blijkt toch echt mijn roeping.