Samen sta je sterker als ouder

‘Als gezinnen bij ons worden aangemeld, ga ik langs om te kijken wat zij nodig hebben. Als het gezin behoefte heeft aan opvoedondersteuning, ga ik op zoek naar een getrainde vrijwilliger. Als de vrijwilliger start, blijf ik op de achtergrond aanwezig om het traject te coördineren.

We proberen ouders in hun kracht te zetten, zodat ze weer vertrouwen krijgen in zichzelf en hun eigen kunnen. De rode draad die ik zie, is dat ouders behoefte hebben aan een gesprek, aan gezien en gehoord worden.
Ik heb de gesprekstool een aantal keer ingezet bij gezinnen waar ik over de vloer kom. Wat ik merk, is dat er een bepaalde rust komt tijdens zo’n gesprek. Veel mensen staan altijd aan, zijn druk bezig met hun werk, gezin en financiën. De tool zorgt ervoor dat je even rustig gaat zitten, teruggaat naar jezelf en denkt: waar sta ik nu? Waar loop ik tegenaan en hoe voel ik me? De tool maakt dat inzichtelijk en dat is heel goed, want het is belangrijk om als ouder naar jezelf te blijven kijken en om te zien wat jij nodig hebt. Wat ik ook mooi vind, is dat de tool zorgt voor positiviteit. Ouders die zelf inzien: o, eigenlijk doe ik al heel veel goed.

In onze individualistische maatschappij denken veel ouders: ik moet het zelf kunnen. Ze voelen niet altijd de ruimte om te zeggen: ‘Ik vond het een rotdag.’ Terwijl het oké is als het moeilijk is en het oké is om te steunen op de mensen om je heen. Ik ben overtuigd van het principe: it takes a village to raise a child. Je hebt draagkracht, dus hoeveel je kunt dragen, en draaglast, dus wat er allemaal op je afkomt. Als je draaglast te groot wordt, is het fijn om mensen te hebben bij wie je dat bespreekbaar kunt maken en waar je emotionele en praktische steun kunt vinden.

Als er een kindje wordt geboren, leer je de handleiding van de kleine kennen, maar ook die van jezelf als ouder. Er komt veel op je af. Je weet niet altijd wat het ouderschap inhoudt en dat kan onzekerheid meebrengen. Toen ik net moeder werd, vond ik het heel belangrijk om te praten over waar ik tegenaan liep. Ook was ik op zoek naar een stukje erkenning. Doe ik het goed? Ik zocht de gesprekken op met ouders die ook kleine kinderen hadden. Ik merkte dat mensen het lastig vonden om over de moeilijke dingen te praten. Daar had voor mij meer ruimte mogen zijn. Juist de verdiepende gesprekken hebben mij veel gebracht. Het ouderschap kan je trots maken, maar ook onzeker. Alles mag er zijn – daar pleit ik voor.’