Naar hoofdinhoud

Welbevinden begint met je verhaal delen

Wendelmoet Kuijpers (53) is leerkracht in het basisonderwijs en werkt met hoogbegaafde kinderen. Ze woont in Utrecht met haar partner. Ze heeft drie kinderen, waarvan twee thuiswonend.

‘Mijn zoon is op zijn veertiende uitgevallen op school, waardoor hij thuis kwam te zitten. Ik heb ervaren hoe ingewikkeld het kan zijn om een kind op te voeden dat niet ‘standaard’ is. Ik vond het moeilijk om daarover te praten, schaamte speelde een rol. Als het niet goed gaat met je kind, is toch vaak de gedachte – en dat zie ik ook bij andere ouders – dat je iets niet goed hebt gedaan.Of ik ruimte voelde voor mijn welbevinden? Ik heb vooral ervaren dat je daar ontzettend hard voor moet knokken. Op microniveau: om tijd voor jezelf te maken en de zorgtaken gelijkwaardig te verdelen. Maar ook op groter niveau, omdat veel dingen bij de ouders terechtkomen. Als je kind niet kan meekomen op school, is de neiging om te denken dat het kind een stoornis heeft die gefikst moet worden. Als een kind uitvalt, wordt de oplossing voor een groot deel bij de ouders gelegd. Het wordt gezien als een individueel probleem, terwijl het ook een systeemprobleem kan zijn.

In mijn werk zie ik dagelijks, en dat weet ik ook uit eigen ervaring, hoe het welbevinden van ouders invloed heeft op hun kind. Als het slecht gaat het met het kind, gaat het welbevinden van de ouders omlaag en dat doet weer iets met het kind. Als ouders zich gesteund voelen, kan die spiraal in het hele gezin de goede kant opgaan. Daarin is welbevinden een sleutel. Daarom neem ik echt tijd voor oudergesprekken. Als je bij kinderen hun gedrag wilt veranderen, heb je hun ouders nodig. Ik organiseer ook bijeenkomsten met het buurtteam, waarin ouders verhalen kunnen uitwisselen, zodat ze weten dat ze niet alleen staan. Ik denk dat het belangrijkste thema rondom het welbevinden van ouders is dat ze durven verbinden met elkaar. Met de collega’s van het buurtteam heb ik de vragen van de gesprekstool verwerkt in wat we doen. Daardoor leggen we de focus meer op de ouder en vragen ook hoe het met hén gaat. Toen ik in die periode met mijn zoon te maken had met jeugdzorg, is die vraag mij verrassend weinig gesteld.

Bij elk kind bij wie het niet gaat zoals verwacht, wordt het geproblematiseerd. Alle instanties, ook school, zeiden: het gaat niet goed met je zoon en we weten niet of het nog goedkomt. Ik had het fijn gevonden als mindere periodes meer worden genormaliseerd. Hij is nu twintig, werkt als verhuizer, woont via begeleid wonen op zichzelf en het gaat beter met hem. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik niets heb om me voor te schamen. Het luchtte op om open te kunnen praten over alles. Ik ben heel trots op mijn gezin en de moeilijke tijden die we hebben doorstaan.’

Deel het artikel